பஞ்சை

pañcai   n. பஞ்சம் 1. Famine;பஞ்சம். காலம் நிரம்பப் பஞ்சையாயிருக்கிறது. 2.Indigence, poverty; தரித்திரம் (யாழ். அக.). 3.[T. pañca, K. pañje.] Poor, helpless, indigentperson; ஏழை இந்தப் பஞ்சைகள் முகம்பாரும்(சர்வசமய. 188). 4. Emaciated, weak person;பலமற்ற ஆள் 5. Mean-minded person; அற்பத்தனமுள்ளவ-ன்-ள். அப்பஞ்சைகள் வங்கணம் போதும்(தனிப்பா. i, 412, 49). 6. A sub-division ofPāṇṭiya Vēḷāḷas; பாண்டிய வேளாளரின் வகையான்.Loc.  

pañcai   s. poverty, தரித்திரம்; 2. a poor, indigent person, எளியன்; 3. a weak person, பலவீனன்.

பஞ்சைகள், பஞ்சையர், poor people, beggars.

பஞ்சைக் கோலம், mean attire, beggarly dress.

பஞ்சைத்தனம், low condition, baseness; 2. niggardliness.

பஞ்சைப் பொட்டிமகன், a vile wretch.